kolory figowego drzewa.
Konieczne są chwile przejścia brzegiem własnego życia, by zrozumieć przypływy radości i odpływy żalu. Koniecznie jest przejście piaszczystą stroną własnego życia, na której nic się nie udało zbudować, bo zabrakło podłoża ze skały. Konieczne są chwile zadumy, by uniknąć smutku. Nie jest straconym życie, które stawia pytania, nie są pustymi chwile, w których trzeba szukać. Każdy dzień jest wyprawą w krainę nadziei, poszukiwaniem ukrytych skarbów i perełł, dla których można wyrzec się wszystkiego. Muszę odnaleźć perłę swego życia, pod falami przypływów dostrzec skarb jedyny. Cenny jak wieczność. Drogi jak królestwo.
5 komentarzy do tej pory
Zostaw odpowiedź
Tam jest Twój skarb, gdzie jest serce Twoje.
zacytowany fragment przez “bellisssima” jest jednym z moim ulubionych. I pochodzi z mojej ulubionej Księgi. A nie znalzałaś jeszcze swojego Skrabu?
A więc to jest to, czego dotąd nie wiedziałam?
- Nie – odpowiedział Przyjaciel. – Oto czego brakuje twojej wiedzy:
Zanim marzenie się spełni, Dusza Świata pragnie poddać próbie to wszystko, czego nauczyłeś się idąc własną drogą. Jeśli tak czyni, to nie powoduje nią złośliwość, ale chęć, byś zgłębiła nauki, których doświadczasz idąc tropem marzeń. I wtedy właśnie większość ludzi wycofuje się. W języku pustyni to tak, jak umrzeć z pragnienia w chwili, gdy na widnokręgu widać już palmy oazy.
Podróż zaczyna się nieodmiennie Szczęściem Początkującego, a kończy Próbą Zdobywcy
- przemyślę to.
czyżby Alchemik?
az brak mi slow…
zafacynowalas mnie…
autentycznie …powracam do tej strony w kazdym momencie swoich refleksji…